اقدام ما در پاسخ به دشمنی های آمریکایی ها در حمله به تأسیسات دریایی قشم و سیریک، اقدامی بزرگ و فراتر از سطح است. حمله به علی السالم، العدیری، ناوگان پنجم آمریکایی ها و ... حمله به ناموس آن هاست. تا الان کسی این گونه به آمریکایی ها پاسخ نداده است. اما به نظر می رسد که با وجود خوب بودن، کافی نیست. چرایی آن را توضیح می دهم.در روابط بین‌الملل، قدرت‌ های بزرگ پس از هر موفقیت، آن را به یک رویه و دکترین تبدیل می‌کنند. اگر آمریکا بتواند یک کشور را صرفاً با محاصره دریایی (حتی بدون جنگ تمام‌عیار) به زانو درآورد، این استراتژی به عنوان یک الگوی کم‌هزینه و پربازده در کتابچه راهنمای پنتاگون ثبت خواهد شد و هر بار تکرار می شود. آمریکایی ها در یک سال اخیر از ونزوئلا شروع کرده اند، بعد به ایران رسیده اند و اکنون به دنبال رفتن به سمت کوبا هستند.شکستن محاصره، صرفاً به معنای ورود به یک جنگ تمام‌عیار نیست، بلکه به معنای تحمیل هزینه‌ای گزاف و غیرقابل پیش‌بینی بر آمریکاست تا به این نتیجه برسند که هزینه این اقدام به فایده اش نمی ارزد. این هزینه می تواند در پاسخ به ناوگان آمریکایی ها باشد و هم می تواند در پاسخ ایجابی برای دور زدن اثرات تحریمی آن. 
البته این تجویز شخصی نیست؛ بارها سرلشکر عبداللهی و رضایی گفته اند که «از نظر ما محاصره دریایی، مثل جنگ است» و باید به آن پاسخ محکم و قاطعانه داد.