قفقاز نامی آشنا در تاریخ معاصر کشورمان با اهمیت و تاثیرگذاری شگرف در شکل دهی ترتیبات امنیتی مرزهای شمالی غرب و البته همواره موثر بر منافع کلان ملی بوده است .تورق تاریخ یادآور آن است که از زمان صفویه به این سو، قفقاز جایگاه ویژه‌ای در تحرکات پیرامونی دولت‌های حاکم داشته است . از تحکیم مواضع شاه عباس و نادرشاه در اوج تا جنگ‌های اول و دوم روس در زمان فتحعلی شاه و واگذاری آرارات و قره سو توسط رضاشاه در هنگام ضعف. اما پس از فروپاشی شوروی در ۱۹۹۱ و استقلال کشورهای قفقازی به نظر می‌رسد این منطقه فاقد آن جایگاه قبلی در ذهن سیاستمداران کشورمان بوده است. شاید دور افتادگی ۱۵۰ ساله قفقاز از ایران در پی اشغال این مناطق توسط روسیه و سپس در پس پرده آهنین قرار گرفتن طی هفتاد سال سلطه اتحاد جماهیر شوروی یکی از دلایل اصلی در شکل‌گیری بی توجهی به اهمیت قفقاز باشد. اما اکنون، حمایت های صریح و علنی آمریکا از پاشینیان برای پیروزی در انتخابات امروز مجلس و در مقابل مواضع تهدیدآمیز مسکو ، علنی شدن حضور گسترده اسرائیل در جمهوری آذربایجان و استقرار موساد و ارتش صهیونیستی در کنار مرزهای ایران، سرعت یافتن اقدامات برای احداث کریدور موسوم به ترامپ و موارد دیگر نشان می‌دهد نظم نوینی در قفقاز در حال شکل گیری است که هوشیاری جدی همراه با واکنش‌های فوری ما را طلب می‌نماید. زیرا سستی در تصمیم‌گیری و غفلت در اقدام ، نه یک خسارت کوتاه مدت که عواقبی تاریخی به دنبال خواهد داشت.