تیم ملی فوتبال امید کشورمان که در بازی‌های آسیایی ناگویا با تیم‌های امید امارات، چین و کره شمالی هم‌گروه است، از فردا  کار خودش را در این رقابت‌ها با دیدار برابر امید امارات آغاز می‌کند؛ آن هم در شرایطی که با دست خالی‌تری نسبت به آنچه حسین عبدی انتظار داشت، به ژاپن رسیده است. به دلیل حضور نمایندگان ایران یعنی استقلال و تراکتور در رقابت‌های باشگاهی، تیم امید چند بازیکن کلیدی خود را در اختیار ندارد تا کار عبدی و شاگردانش برای حضور در این رقابت‌ها سخت‌تر از همیشه باشد. اگر امارات را ببریم، تازه مسیر سخت آغاز می‌شود؛ چراکه بازی بعدی برابر چین است، تیمی که نایب‌قهرمان آسیا شده است. این رقابت‌ها برای تیم امید می‌تواند سنگ بنای شکستن یک طلسم باشد؛ نسلی که باید در ناگویا محک جدی بخورد تا مشخص شود آیا می‌توانیم دوباره برای حضور در المپیک و شکستن طلسمی که بیش از ۵۰ سال ادامه داشته، امیدوار باشیم یا نه.

​​​​​​​
باز هم امارات را شکست می‌دهیم؟
امیدهای کشورمان بازی اول را ساعت ۸:۳۰ صبح فردا برابر امارات آغاز می‌کنند؛ حریفی که تیمی قدرتمند و با برنامه است و در بازی‌های قبلی هم ملی‌پوشان ایران را به دردسر انداخته است. اماراتی‌ها در سال‌های اخیر رویکردی را در فوتبال‎شان پیاده کرده‌اند که چند سال پیش قطر در بسیاری از رشته‌ها انجام می‌داد. آن‎ها که شاید از نظر استعداد فوتبالی در سطح قدرت‌های بزرگ آسیا نباشند، با جذب بازیکنان دوتابعیتی در حال ساختن تیم ملی بزرگسالان خود از رده‌های پایه هستند و به همین دلیل هم تیم خطرناکی محسوب می‌شوند. با این حال، همین تیم در مقدماتی آسیا برابر یوزهای ایرانی ۳ بر ۲ شکست خورده است. از این نتیجه می‌توان فهمید که امارات تیمی قابل شکست دادن است، اما شرایط این بار کمی متفاوت خواهد بود. در آن بازی سعید سحرخیزان و رزاقی‌نیا برای ایران گلزنی کردند و حالا به دلیل حضور در لیگ نخبگان با استقلال در این مسابقات حضور ندارند. همین موضوع کار را کمی سخت می‌کند، اما امیدهای ایران در بازی‌های مختلف نشان داده‌اند که می‌توانند کارهای بزرگی انجام دهند و شاید دوباره نوبت به شکست دادن امارات رسیده باشد.
باید به این امیدها، امید داشته باشیم!
تیم امید در این رقابت‌ها بازیکنان باکیفیت زیادی را در اختیار دارد؛ بازیکنانی که در تیم‌های باشگاهی‎شان نقش‌های مهمی دارند و بعضی از آن‎ها حتی در سطح فوتبال بزرگسالان هم خودشان را نشان داده‌اند. از محمد خلیفه گرفته که یکی از بهترین گلرهای لیگ است تا دانیال ایری که همراه تیم ملی بزرگسالان به جام جهانی رفته و کهریزی، پدیده لیگ، در کنار کسری طاهری و چند بازیکن دیگر. همین اسامی نشان می‌دهد که باید به این تیم امید داشت و منتظر اتفاقات خوب از آن‎ها بود. البته فقط کیفیت بازیکنان نیست که می‌تواند ما را امیدوار کند؛ روی نیمکت هم مربی‌ای حضور دارد که کار با رده‌های پایه را خوب بلد است. یادمان هست که حسین عبدی با تیم زیر۱۷ساله‌ها در جام جهانی چه عملکردی داشت. او با بسیاری از بازیکنانی که حالا در تیم امید حضور دارند، کار کرده و در مسیر پیشرفت آن‎ها نقش مهمی داشته است. بنابراین، اگرچه دست عبدی برای این مسابقات کاملا پر نیست، اما ابزارهای لازم برای ساختن یک تیم خوب را در اختیار دارد. امیدهای ایران باید در ناگویا نشان دهند که نسل تازه فوتبال ایران حرف‌های زیادی برای گفتن دارد.
بعد از ۵۰ سال المپیکی می‌شویم؟
آخرین حضور فوتبال ایران در المپیک به سال ۱۹۷۶ بازمی‌گردد و نسل‌های مختلف فوتبال کشور در حدود پنج دهه گذشته نتوانسته‌اند این قفل زنگ‌زده را باز کنند؛ طلسمی که در صورت تداوم تا سال ۲۰۲۸، به حسرتی ۵۲ ساله تبدیل خواهد شد. حالا اما بازی‌های آسیایی قرار نیست به‌صورت مستقیم ما را راهی المپیک کند، بلکه قرار است در این مسابقات تیم ما محک بخورد و حسین عبدی و کادرش بتوانند ارزیابی بهتری از شرایط تیم برای ادامه مسیر داشته باشند. البته کار برای رسیدن به المپیک از قبل هم سخت‌تر شده است. از بد حادثه، در این دوره تعداد تیم‌های حاضر در المپیک از ۱۶ تیم به ۱۲ تیم رسیده و فوتبال آسیا هم تنها دو سهمیه دارد. همین مسئله یعنی رقابت برای رسیدن به المپیک ۲۰۲۸ بسیار سخت‌تر از گذشته خواهد بود. با این حال، مسیر شکستن این طلسم از همین بازی‌ها می‌گذرد. اگر امیدهای ایران در ناگویا بتوانند برابر تیم‌های قدرتمند آسیا خودشان را نشان دهند، شاید بعد از سال‌ها دوباره بتوانیم به المپیکی شدن فوتبال ایران امیدوار باشیم. طلسم ۵۰ساله باید بالاخره یک روز شکسته شود.