​​​​​​​

 در کشوری که هنوز سایه جنگ از سر مردم کنار نرفته، بعضی مسئولان ظاهراً میان شفافیت و افشای بی‌ملاحظه اطلاعات امنیتی هیچ مرزی نمی‌شناسند. حمید رسایی، نماینده مجلس، محل برگزاری جلسه نمایندگان با رئیس مجلس را با ذکر جزئیات اعلام می‌کند و محسن هاشمی خبر می‌دهد که مسئولان در جریان جنگ از تونل‌های مترو به‌عنوان دفتر کار استفاده کرده‌اند. گویی مسابقه‌ای بر سر آن است که چه کسی قطعات بیشتری از پازل امنیتی کشور را جلوی دوربین کامل کند.وقتی یک مقام سیاسی، فضای عمومی، مذهبی یا زیرساخت شهری را به فعالیت‌های حکومتی و امنیتی پیوند می‌زند، برای ماشین تبلیغاتی دشمن مواد اولیه روایت‌سازی فراهم می‌کند. البته این اظهارات به‌خودی‌خود هیچ مکان غیرنظامی را به هدف مشروع نظامی تبدیل نمی‌کند؛ مشروعیت حمله تابع قواعد مشخص حقوق جنگ است. اما اسرائیل و آمریکا پیش از شلیک موشک، بهانه رسانه‌ای می‌سازند و بعد از حمله نیز برای توجیه آن، همین جمله‌های نسنجیده را به‌عنوان سند روی میز می‌گذارند.دشمن برای یافتن چنین اطلاعاتی باید هزینه کند، ماهواره به‌کار بگیرد، شنود انجام دهد و شبکه انسانی بسازد؛ اما گاهی در ایران کافی است میکروفونی مقابل یک مسئول قرار بگیرد تا بخشی از گزارش اطلاعاتی، رایگان و با مهر یک مقام رسمی منتشر شود.این رفتار نه شجاعت است، نه شفافیت و نه اطلاع‌رسانی، نوعی کج‌فهمی خطرناک از مسئولیت عمومی است. کسی که جایگاه رسمی دارد، مالک اطلاعاتی نیست که به واسطه مسئولیتش فهمیده است. هر دانسته‌ای، گفتنی نیست و هر خاطره‌ای، مناسب مصاحبه نیست. امنیت ملی فقط با سامانه پدافندی حفظ نمی‌شود؛ گاهی یک جمله نسنجیده می‌تواند فردا به زیرنویس تصویری از یک حمله تبدیل شود.