فهرست تیم ملی برای چند بازی دوستانه در فیفادی پیش‌رو در حالی اعلام شد که به جز یکی دو بازیکن که به‌احتمال زیاد برای نشستن روی نیمکت، تظاهر کادر فنی به جوان‌گرایی و ... انتخاب شدند؛ با نام‌های تکراری طرف هستیم که نمی‌توانند یک تغییر نسل را برای آینده فوتبال کشور رقم بزنند؛ تا این نگرانی تشدید شود که اگر قرار باشد بعد از جام جهانی و در دیدارهای دوستانه اقدام به تغییر نسل نکنیم چه امیدی هست که بازیکنانی که در میدان‌های ساده‌تر تجربه کسب نکردند بتوانند در جام جهانی 2030 اتفاق مهمی را رقم بزنند؟ اساساً این نتیجه‌گرایی مقطعی مگر جواب داده؟ آن‌هم وقتی که در جام ملت‌ها و جام جهانی با همین باتجربه‌ها نتیجه نگرفتیم. 

چه غافلگیری بزرگی!   
در این فهرست نباید منتظر غافلگیری مهمی بود؛ اساساً طی چند سال اخیر تنها غافلگیری مهمی که قلعه‌نویی داشته همین است که هیچ کار جدیدی نمی‌کند و درست وقتی که همه مطمئن هستند ژنرال می‌خواهد کمی خلاقیت به خرج بدهد دوباره فهرستش با شجاع، رامین و بیرو پر می‌شود. در پست دروازه‌بان سه گزینه همیشگی بیرانوند، حسینی و نیازمند هستند؛ حضور خلیفه در بازی‌های آسیایی مانع از این شد که این دروازه‌بان آماده و جوان فرصت کسب تجربه از روی نیمکت‌ تیم ملی و تماشای بازی بیرانوند از نزدیک را داشته باشد. 
مدافعان فوق خسته 
در خط دفاع، کنعانی به بهانه مصدومیت دعوت نشده اما بوی حاشیه و دلخوری به مشام می‌رسد. شجاع، نعمتی، زارع، آقاسی و فلاح مدافعان وسط تیم ملی هستند که برای جام جهانی بعدی فقط می‌شود روی زارع و فلاح حساب کرد و مابقی احتمالاً در کنار نوه‌ها از منزل در حال تماشای بازی‌ها باشند. در دفاع چپ نادری را داریم که یک در میان دعوت می‌شود و درست در مواقع حساس خط می‌خورد تا میلاد محمدی برگردد. از قرار معلوم احسان حاج‌صفی هم قرار است آن‌قدر بازی کند تا رکورد بیشترین بازی ملی را برای خودش تثبیت کند. در دفاع راست حردانی، رامین و یوسفی را داریم که فقط آریا یوسفی و تا حدی صالح حردانی سن و سال‌شان به جام بعدی می‌خورد. 
هافبک‌هایی که نگران‌کننده هستند 
در پست هافبک وسط سعید عزت‌اللهی، قربانی، حاجی عیدی و نورافکن را داریم. قربانی در امارات خوب بازی نکرده، نورافکن مدام بین دفاع چپ و هافبک وسط تغییر پست می‌دهد و بازیکن با ثباتی هم نیست. عزت‌اللهی از وقتی به امارات رفته بالاخره بازی باشگاهی‌اش از تعداد بازی ملی‌اش کمی بیشتر شده. اما در عوض در پست وینگر شرایط متفاوت است، محمد محبی، لیموچی، مهدی محبی، محمودی و سورگی بازیکنان خلاقی هستند که به‌طور مشخص محمودی و سورگی برای نیمکت‌نشینی و تزریق حس جوان‌گرایی دعوت شدند، بازیکنانی که مشکلی با خط خوردن ندارند و کار ژنرال را برای بازی دادن به عناصر همیشگی راه می‌اندازند. 
​​​​​​​
خط حمله نامتقارن 
در خط حمله با بازگشت سردار زوج قدیمی تیم ملی توسط او و طارمی احیا می‌شود. البته هر دو بازیکن فعلاً در لیگ امارات عملکرد خوبی ندارند اما به‌هرحال قابل اتکا هستند. اما در کنار این دو نفر دنیس اکرت و شهاب زاهدی را داشتیم. اکرت که در جام جهانی مصدوم شد و بازی نکرد؛ شناختی هم از او نداریم؛ اما شهاب زاهدی در لیگ ایران و ژاپن کیفیت پایینی داشته و گلزنی در لیگ سطح پایین مالزی و تبلیغات عجیب برخی رسانه‌ها‌ باعث حضورش در فهرست تیم ملی شد اما بعید است بازیکنی مناسب دیدارهای بزرگ باشد. 
غایبان بزرگ 
میلاد محمدی بعد از جدایی از پرسپولیس در لیگ درجه چندم بلاروس هم خوب بازی نکرده، جهانبخش که مصدوم است و جای تشکر دارد با این وضع دعوت نشده! سامان قدوس، کنعانی و علیپور هم وضعیت مشابه دارند. روزبه چشمی و قایدی در تیم‌های‌شان هم بازی نمی‌کنند. اما شاید هنوز تیم ملی دو غایب بزرگ و مهم داشته باشد یکی محمدجواد حسین‌نژاد که در لیگ روسیه عملکرد خوبی داشته و دیگری اللهیار صیادمنش که در بلژیک و لهستان آمار خوبی داشت اما هنوز دعوت نمی‌شود. اما فارغ از مصادیق که می‌توان روی آن‌ها اختلاف‌نظر داشت آن‌چه که قطعی به‌نظر می‌رسد آن است که ژنرال قصدی برای جوان‌گرایی که هیچ، لااقل کاهش میانگین سنی تیم ملی ندارد و ترجیح می‌دهد تیمش را با چند پیشکسوت و چند ذخیره به فیفادی ببرد.