بر اساس اخبار منابعی چون خبرگزاری فارس، برخی از کشورهای منطقه با محوریت و هدایت عربستان سعودی، پروژه‌ای هدفمند را برای اعمال فشار بر فیفا با هدف تعلیق فوتبال ایران آغاز کرده‌اند؛ اقدامی که احتمال نگران‌کننده‌ای  هرچند اندک را برای حذف تیم ملی از رقابت‌های جام ملت‌های آسیا ایجاد می‌کند. روند فعلی بسیار شبیه به سناریویی است که پیشتر منجر به انزوای بین‌المللی فوتبال روسیه شد. نکته قابل‌تأمل و متناقض در این کارزار دیپلماتیک آن است که برخی از همین کشورهای مدعی، خود در جریان منازعات اخیر، فعالانه در عرصه نظامی علیه خاک ایران مشارکت داشته‌اند. از منظر حقوقی، اساسنامه و قوانین فیفا صریحاً ناظر بر منازعات تهاجمی و تجاوز بلافصل نظامی است، نه صیانت از تمامیت ارضی، دفاع مشروع و پاسخ به مبدأ حملات دشمن؛ رفتاری که دقیقاً منطبق بر تعاریف حقوق بین‌الملل در کارنامه دفاعی ایران قرار می‌گیرد.با این حال، شکل‌گیری این شیطنت‌های رسانه‌ای و حقوقی، بار دیگر تناقض آشکار و سیاست «نابرابری ساختاری» در نهادهای حاکم بر ورزش جهان را روشن می‌سازد. اگر شعار پرطمطراق «عدم دخالت سیاست در ورزش» یک اصل لایتغیر است، چرا رژیم صهیونیستی به خاطر جنایات جنگی و کشتار کودکان، یا ایالات متحده به دلیل تجاوزهای مکرر نظامی و حتی نقض پروتکل‌های پایه میزبانی حین جام جهانی، هرگز با کوچک‌ترین محدودیت یا محرومیتی مواجه نشده‌اند؟