هروقت فکرکردید دردنیای فوتبال اتفاق خاصی نیست که غافلگیرتان کند یا به بازی نابغه‌هایی مثل امباپه، هالند ودمبله نگاه کنیدکه همیشه حرکت تازه‌ای دارند یا به شیوه بازی تیم امیرقلعه‌نویی وآمارهایش که می‌تواند انواع غافلگیری را برای بیننده داشته باشد.تصورکنید یک فیفادی ساده وبازی برابر دوتیم بسیارمعمولی یعنی ازبکستان وروسیه برای تیمی که سال‌هاست جزو25 تیم اول رنکینگ فیفاست وخروجی بشود5گل خورده،یک گل زده که آن‌هم گل به‌خودی مدافع ازبک‌ها بود. پیش‌بینی چنین آماری برابرازبکستان که با تیم دومش برابرما بازی کرد وروسیه که مدت‌هاست ازمیادین بزرگ محروم است حتی دربدبینانه‌ترین حالت ازعهده مخالفان سرسخت قلعه‌نویی برنمی‌آمد؛ اما ژنرال توانست با رکوردشکنی حاج‌صفی دربازی‌های ملی،دربازگشت سردار به تیم ملی، با حضورفوق‌ستاره‌اش طارمی والبته بدون مصدوم بودن دنیس اکرتی که می‌گفتند اگردرجام جهانی مصدوم نبود دنیا را انگشت به دهان می‌گذاشت غیرممکنی را ممکن کند. 

​​​​​​​
آمارخبر می‌دهد از سِر وجود!
تیم ملی دراین دیدارحدود32 درصد مالک توپ بود؛ حتی درنیمه دوم که قرار بود برای جبران جلو بکشیم هم این روسیه بود که مدام حمله می‌کرد؛ ما از تیمی دوگل خوردیم که امیدگلش درمجموع زیرنیم بود؛ یعنی درمعمولی‌ترین حالت و با کیفیتی که مهاجمان روسیه داشتند ما نباید حتی یک گل می‌خوردیم اما دردفاع سه نفره ومحتاط ژنرال که با حضور دوپیستون عملاً در بیشتردقایق بازی 5 نفره بود2گل خوردیم که رضائیان، شجاع ونعمتی نقش‌های فرعی وحسین حسینی نقش اصلی هردوگل بود. عجیب‌تراین‌که ما زیر200پاس دادیم که دقت همان هم به60 درصد نمی‌رسید و امیدگل‌مان هم زیرنیم بود یعنی حتی یک موقعیت درست وحسابی هم ایجاد نکردیم.       
بهانه جدید چی دارید ژنرال؟ 
قلعه‌نویی حتی درزمانی که تیمش شبیه پیشکسوتان ارنج می‌شود می‌گوید جوان‌گرایی هزینه دارد؛ یا تیم ما تمرین نکرده بود، یا فلان بازیکن را نداشتیم، جالب این‌که دراین دو بازی به‌جز بازیکنان تیم ملی امید که درناگویا به افتخارآفرینی مشابهی مشغول بودند واگرهم دراختیارکادرفنی بودند بعید بود بازی کنند یا نتایج تغییرکند تیم ملی همه مهره‌های محبوب واصلی ژنرال را داشت. حاج‌صفی درهردوبازی استاندارد عجیبی ازضعیف بودن یک دفاع چپ ارائه کرد؛ بازیکنی که با150بازی ملی ازمعدود رکوردداران بازی ملی درتمام دنیاست که بعد ازاین همه استمرارهیچ‌ خاطره ودستاوردی نساخته. طارمی به سایه‌ای ازآن مهاجم باهوش تبدیل شده وسردارعملکردی نشان داد که بابت نبودنش درجام جهانی هیچ حسرتی نخوریم. 
بازهم مورد عجیب دنیس! 
دنیس اکرت بازیکنی بود که ازلیگی معمولی به شکل عجیبی راهی جام جهانی شد تا انواع انتقادها بابت این انتخاب ازقلعه‌نویی انجام شود؛ اما استدلال کادرفنی این بود که اکرت مصدوم بود، هرچند معلوم نشد چرا بازیکنان مصدوم مثل او وچشمی که حتی حالا درتیم باشگاهی‌اش هم ذخیره است باید جزو فهرست تیم ملی باشند اما انتقادها با این بهانه فروکش کرد تا فیفادی فعلی ورونمایی ازکیفیت بسیارپائین این مهاجم دردوبازی. بازیکنی که دربازی با روسیه ازیک کنترل ساده عاجز بود ونه موقعیتی ایجاد کرد، نه دوندگی خوبی داشت وحتی دریکی ازمعدود موقعیت‌های تیم هم نتوانست توپ را روی پایش سوارکند. 
مشکل قلعه‌نویی کجاست؟ 
بازی تدارکاتی برای شناخت ضعف‌های تیم است؛ هرچند که شاید بدون این دوبازی هم اگرقلعه‌نویی وکادرش اهل گوش دادن به حرف منتقدان دلسوز بودند می‌توانستند به ضعف‌های تیم پی ببرند. اما حالا که این نتایج افتضاح و عجیب ونمایش دلسرد کننده را دیدندکاش کمی انتقادپذیرباشند وازرفتارهای پرازخودمحوری، نداشتن گوش شنوا و...کوتاه بیایند، مشکل این تیم شکست دربازی تدارکاتی نیست؛ تکرارضعف‌های قبلی واصراربربی‌نقص بودن است، آن‌قدرکه حتی بعد از این دو شکست هم می‌توان بهانه‌های سعید الهویی و افاضلی را حدس زد.