حضور فردی مثل کرباسچی در یک برنامه تلویزیونی و طرح بحث میان دو دیدگاه متفاوت، ایده قابل دفاعی است که کاش خیلی زودتر شاهد بروز آن روی آنتن تلویزیون می بودیم. اگرچه برنامه به وقت ایران آن‎چنان که باید نتوانست به درستی این ایده را اجرا کند؛ عدم توازن تعداد مجری ها با مهمان، به یک طرفه بودن بحث دامن می زد و نسبت سه به یک مجریان با کرباسچی هم درنهایت نتوانست آنچه هدف این برنامه بود را محقق کند و بیشتر مباحث به جدل کشیده شد تا رفع یک شبهه منطقی و مستدل. در این باره بیان چند نکته حائز اهمیت است:
1کاش تجربه برنامه به وقت ایران و ادعاهای عجیب کرباسچی روی آنتن زنده، باردیگر ایده برگزاری مناظره در برنامه ها را به بایگانی صداوسیما نفرستد.
2صداوسیما نه تنها  برای احیای بخشی از مخاطبان از دست رفته اش به ایجاد برنامه هایی با محوریت ایجاد مناظره و گفت و گو میان چهره های سیاسی و نخبگان نیاز دارد؛ بلکه به عنوان رسانه رسمی حاکمیت وظیفه دارد تا با ایجاد تریبون برای مواجهه تفکرات و ایده های متضادی که وجود دارند در جهت آگاهی بخشی به عموم جامعه اقدام کند.
3 فقدان چنین برنامه هایی در سال های اخیر و تریبون های یک‎طرفه، صداوسیما را در چرخه  بی پایان اظهارنظرهای  یک‌طرفه کارشناسان محدود این سازمان گرفتار کرده، عملا باعث رشد پلتفرم های مختلف به موازات این سازمان شده، بخشی از مخاطبان را به سمت رسانه های خارجی یا مجازی کوچ داده و از همه خطرناک تر این که این نگاه یک‎طرفه در صداوسیما، برخی دیدگاه ها و نظرات موجود در کف جامعه را (فارغ از درستی یا نادرستی آن ها) نه تنها در یک فضای منطقی و عقلانی مورد بحث قرار نداده بلکه به سوژه برخی برنامه های طنز تقلیل داده که موجب خشم بخش هایی از جامعه نیز شده است.
4امروز که به گفته مسئولان کشور، فشار اقتصادی و جنگ شناختی برای ایجاد شکاف در جامعه به بخشی از راهبرد دشمن تبدیل شده، نگه‌داشتن هر ایرانی در دایره امر ملی خود بخشی از امنیت ملی است.  ما به جامعه‌ای یک‌شکل احتیاج نداریم؛ به ملتی متحد احتیاج داریم. اگر قرار است هسته سخت ایران ۹۰ میلیونی باشد، رسانه این هسته نیز باید ظرفیت شنیدن و بازنمایی ۹۰ میلیون ایرانی را داشته باشد.