​​​​​​​
داشتن کلی ستاره در یک تیم، آرزوی هر مربی‌ای است؛ اما وقتی می‌توانی در بسیاری از بازی‌ها به آن ها استراحت بدهی و فقط در مسابقات مهم یا جایی که کار گره می‌خورد از آن ها استفاده کنی، شرایط فرق می‌کند. این دقیقاً همان موقعیتی است که لوئیز انریکه در پاری‌سن‌ژرمن دارد و شاید این مربی اسپانیایی خوشبخت‌ترین مربی جهان باشد! انریکه مثل بازی‌های قبلی، برابر استراسبورگ هم با ترکیب دومش وارد زمین شد و به بازیکنانی مثل اشرف حکیمی، مندز، پاچو، دمبله، دوئه، ویتینیا و فابین رویز استراحت داد. البته کار با ترکیب دوم آن‌قدر برای پاریسی‌ها سخت شد که او مجبور شد دمبله و دوئه و... را وارد میدان کند تا بازی باخته را با پیروزی عوض کنند! اما این سیاست در اروپا نتیجه بهتری داشته است. پاری‌سن‌ژرمن هر دو بازی خود در لیگ قهرمانان را برده و صدرنشین است. انریکه خوب می‌داند که تیم‌های فرانسوی هرچقدر هم تلاش کنند، باز هم قهرمان لوشامپیونه پاریس است و لاغیر. پس چرا به جوانان بازی ندهد تا هم ستاره‌های اصلی برای مسابقات مهم‌تر آماده بمانند و هم استعدادهای جوان فرصت درخشش پیدا کنند؟ بازیکنانی که شاید در آینده به ترکیب اصلی برسند یا با سود خوبی فروخته شوند. این شرایط در چهار لیگ معتبر دیگر اروپا متفاوت است؛ جایی که رقابت قهرمانی سخت‌تر است و تیم‌ها باید تا لحظه آخر بجنگند. استراحت ستاره‌ها، شادابی بیشتر و احتمال کمتر مصدومیت، بخشی از دلایل موفقیت دوسال اخیر پاریس در اروپا بوده است. حالا آن ها فردا شب میزبان بارسلونا هستند؛ تیمی که با وجود فصل درخشانش، بازیکنانی مثل یامال را تقریباً در تمام مسابقات به میدان فرستاده و همین فشار بازی‌ها خطر مصدومیت را بالا می‌برد؛ اتفاقی که برای رافینیا هم افتاد. اگر سوپرلیگ در سال‌های آینده اجرایی نشود، این پاریس است و قهرمانی‌های بیشتر در لیگ قهرمانان.