پس از بارها دریوزگی و تحقیرهای متعدد زلنسکی، وزارت خارجه آمریکا فروش 500 فروند موشک پاتریوت PAC-3 به اوکراین به ارزش تقریبی 2 میلیارد و 100 میلیون دلار را تایید کرد. این در حالی است که اعلام شده تحویل این موشک ها از سال 2030 شروع خواهد شد و اوکراینی ها باید در سه سال و نیم آینده
 بی دفاع تر از همیشه با تهدیدات موشکی و پهپادی روسیه سر کنند. این وضعیت کشوری است که پس از فروپاشی شوروی میراث دار 19 فروند بمب افکن راهبردی TU-160 و بیش از 4000 کلاهک هسته ای شد؛ اما به دعوت روسیه، آمریکا و انگلیس قوهای سپید نیروی هوایی شوروی را اوراق کرد و سلاح های هسته‎ای‎اش را هم نابود ساخت و از بدو تاسیس مدتی به روسیه و سپس به غرب وابسته شد و تا به امروز در حالی یک پنجم خاکش را از دست داده است که نه زیرساخت سالمی در جغرافیایش باقی مانده و نه امکان تامین تسلیحات موردنیاز برای حفظ آنچه از کشورش باقی مانده را دارد. ایران اما نه پشتوانه علمی و تکنولوژیک ابرقدرتی مثل شوروی را به ارث برد و نه کلاهک های هسته ای و بمب افکن های پیشرفته اش را؛ ولی فقط کمی بیش از سه دهه برای مردمان این سرزمین کافی بود تا از ناتوانی در انجام یک سوختگیری هوایی در نیروی هوایی ارتش بدون حضور مستشاران آمریکایی، به یکی از بزرگ‎ترین و پیشرفته ترین زرادخانه های موشکی و پهپادی جهان مجهز شوند، پدافند بومی بسازند که اف 35 را هدف اصابت قرار دهد، در کنار ویران ساختن تمامی پایگاه های منطقه ای آمریکا به مدت 8 ماه، یکی از بزرگ‎ترین گلوگاه های اقتصادی جهان را قبضه کنند و پس از دو نبرد پرفشار و همه جانبه با قوی‎ترین ارتش های جهان، هم بر توانایی آفندی و پدافندی خود بیفزایند و هم پشتوانه داشته باشند که امروز فرماندهی کل قوا بتوانند دستور به تغییر دکترین و تاکتیک در تمامی زمینه های نظامی و امنیتی بدهند. این اقتدار حاصل پیروزی ایران در جنگ های اخیر است و این پیروزی ها حاصل مهم‎ترین دستاورد انقلاب اسلامی یعنی بازپس گیری استقلال کشور است. مشکل آمریکا این‌جاست که ایران برای دفاع از خودش نیاز به اجازه کسی ندارد، زیرساخت هایش را خودش ساخته و نمی تواند کشوری را که پشتوانه صنعتی با بیش از 90 شهرک صنعتی دارد، به زانو دربیاورد؛ در آن سو اما   کمک همه اروپا هم نتوانسته فقدان استقلال اوکراین را جبران کند.