​​​​​​​
در شرایطی که جامعه فوتبال ایران روز گذشته در مراسم تشییع حمید علیدوستی، بازیکن سابق تیم ملی و چهره خوشنام و متین فوتبال کشور، با یکی از مهاجمان خاطره‌ساز خود وداع کرد، خبر دیگری بازهم فوتبال ایران را تحت تأثیر قرار داد. حسن حبیبی، پیشکسوت نامدار و مربی باسابقه فوتبال کشور که اتفاقا در مقطعی مربی علیدوستی هم بود، پس از چند سال مبارزه با بیماری درگذشت و فوتبال ایران یکی دیگر از چهره‌های تأثیرگذار نسل‌های گذشته خود را از دست داد. حسن حبیبی متولد ۱۸ بهمن ۱۳۱۸ در کرمان بود؛ مدافعی مقتدر و باهوش که فوتبال خود را در شاهین آغاز کرد و بعد از آن پیراهن تاج را بر تن کرد. او پس از تشکیل باشگاه پاس به این تیم پیوست و به واسطه تحصیل در دانشکده پلیس، ارتباط نزدیکی با سبزپوشان پایتخت پیدا کرد؛ باشگاهی که بعدها به یکی از پایگاه‌های مهم فوتبال ایران تبدیل شد. حبیبی در دوران بازیگری حضور در المپیک ۱۹۶۴ توکیو و قهرمانی جام ملت‌های آسیا در سال ۱۹۶۸ را تجربه کرد و از بازیکنان مهم نسل طلایی فوتبال ایران بود. اما اهمیت او تنها به دوران حضورش در زمین محدود نماند و در مربیگری نقش ویژه‌تری داشت. حبیبی از مربیانی بود که در مسیر شکل‌گیری فوتبال مدرن ایران نقش داشت و با دانش فنی و نگاه سازنده خود، در تربیت بازیکنان و توسعه فوتبال باشگاهی تأثیرگذار بود. نقش او در باشگاه آرارات هم جایگاه ویژه‌ای در کارنامه‌اش دارد. حبیبی سال‌های زیادی هدایت این تیم را برعهده داشت و آرارات تحت نظر او به یکی از تیم‌های قابل اعتنای فوتبال تهران تبدیل شد. قهرمانی با پاس در جام تخت جمشید و هدایت تیم ملی پس از انقلاب، از دیگر بخش‌های مهم کارنامه مربیگری او بود. فهرست شاگردان حبیبی هم به‌خوبی گستره فعالیت و تأثیرگذاری او را نشان می‌دهد؛ از ناصر حجازی، علی پروین، حسن روشن، حمید علیدوستی و بهتاش فریبا گرفته تا خداداد عزیزی، کریم باقری، یحیی گل‌محمدی، افشین پیروانی، مهرداد میناوند و ادموند بزیک؛ نام‌هایی که هر کدام بخشی از تاریخ فوتبال ایران را ساخته‌اند. حالا با رفتن او، فوتبال کشور یکی دیگر از چهره‌های صاحب‌سبک و باسابقه خود را از دست داده است؛ مردی که اثرش را می‌توان در تاریخ باشگاه‌ها، تیم ملی و خاطرات شاگردانش دنبال کرد.