با معلولیت در ناحیه دست به دنیا آمد، شاید آن روز کسی گمان نمی برد قرار است در 19 سالگی به عنوان پرافتخارترین فرد کاروان ورزشی خراسان رضوی در مسابقات پاراآسیایی ناگویا شناخته شود. ابوالفضل ظریف‌پور، شناگر ۱۹ ساله مشهدی اکنون در جایگاهی از موفقیت ورزشی ایستاده که با سربلندی می‌گوید: «واقعا به شرایط خودم افتخار می‌کنم» و آرزوی او قهرمانی در پارالمپیک است. 

​​​​​​​
اگر تمرین، اراده و باور وجود داشته باشد، محدودیت جسمانی نمی تواند سقف آرزوهای یک جوان را کوتاه کند. چنان که شناگر جوان مشهدی به آرزوهایش رنگ تحقق بخشیده است.
3 مدال، 3 رنگ و افتخارآفرینی 
این شناگر جوان مشهدی درباره مسیر ورزشی خود می گوید: «از ۵ سالگی در رشته‌های ورزشی مختلف استعدادیابی شدم و در نهایت شنا را انتخاب کردم؛ چون به من گفتند در این رشته استعداد دارم. از ۵ تا ۱۲ سالگی شنا را ادامه دادم و در ۱۲ سالگی وارد عرصه حرفه‌ای این رشته شدم و در ۱۴ سالگی نخستین حضورم در مسابقات بین‌المللی را تجربه کردم.» این شناگر پرافتخار مشهدی ادامه می‌دهد: «اولین مسابقه‌ام، رقابت‌های جوانان بحرین بود که در آن موفق شدم پنج مدال شامل سه نقره و دو برنز کسب کنم. کشورهای زیادی در این مسابقات حضور داشتند و تقریباً از سراسر دنیا شرکت‌کننده آمده بودند.» با اشاره به کسب سه مدال در مسابقات پاراآسیایی ناگویا از ظریف پور خواستیم روند به دست آوردن مدال ها را توضیح دهد، این شناگر مشهدی اظهار می کند: «مدال برنز را در ماده ۱۰۰ متر کرال سینه با رکورد ۵۸ ثانیه و ۶۹ صدم ثانیه کسب کردم. مدال نقره‌ام در ماده ۵۰ متر آزاد با رکورد ۲۵ ثانیه و ۷۹ صدم ثانیه بود و مدال طلا را هم در ماده ۱۰۰ متر کرال پشت با رکورد یک دقیقه و ۴ ثانیه و ۲۹ صدم ثانیه به دست آوردم.»
20 ثانیه تا پایان وقت مانده بود
 وی به اتفاقی که پیش از مسابقه ۱۰۰ متر کرال پشت برایش افتاده است، اشاره می کند و می گوید: «فاصله زمانی بین دو ماده ۱۰۰ متر کرال سینه و ۱۰۰ متر کرال پشت خیلی کم بود. ابتدا در ماده ۱۰۰ متر کرال سینه شرکت کردم و بعد از آن باید وارد استخر می‌شدم تا بدنم را سرد کنم و برای مسابقه بعدی ریکاوری انجام بدهم. از طرفی، برای حضور در اتاق انتظار مسابقه، داوران زمان مشخصی را در نظر می‌گیرند و یک ساعت شمارش معکوس وجود دارد. اگر حتی یک ثانیه دیرتر برسید، دیگر اجازه ورود به مسابقه را نمی‌دهند. من بعد از سرد کردن بدن و ریکاوری، متوجه شدم زمان زیادی ندارم. با استرس شروع به دویدن کردم تا خودم را به اتاق انتظار برسانم. خدا را شکر وقتی رسیدم، حدود ۲۰ ثانیه تا پایان زمان باقی مانده بود و توانستم به‌موقع وارد شوم.» از او درباره الگوی ورزشی اش می پرسم که بیان می کند: «در زندگی همیشه پدرم را الگوی خودم قرار داده‌ام. پدرم نزدیک‌ترین فردی است که از او الگوبرداری می‌کنم. خودش بدن ساز بوده و هنوز هم در این رشته فعالیت دارد. همیشه از نظم، دیسیپلین و شیوه زندگی او الگوبرداری کرده‌ام و در دنیای ورزش هم مایکل فلپس را می‌شناسم و او یکی از الگوهای ورزشی من است؛ چون ورزشکاری بسیار منظم و پرافتخار است.»
هزینه ها زیاد است؛ هنوز پاداشی دریافت نکرده ام
ظریف پور درباره حمایت هیئت شنا و مسئولان ورزشی استان نیز می گوید: «هیئت کمک‌هایی به من کرده است و امیدوارم با همین حمایت‌ها بتوانم جلو بروم و مدال پارالمپیک را برای مشهد به ارمغان بیاورم.» وی درباره هزینه‌های رفت‌وآمد به اردوها و مسابقات تفاوت مشهودی بین شهرها، مثل کرمان و چند شهر دیگر می‌بیند و می‌گوید: «در این شهرها فدراسیون یا هیئت استان هزینه بلیت پرواز ورزشکاران را پرداخت می‌کرد؛ اما در مشهد ما هزینه‌ها را از جیب شخصی خودمان می‌دادیم. البته مبلغ بسیار کمی، شاید حتی کمتر از نصف هزینه، به ما برگردانده شده است. در حال حاضر هم هنوز جایزه‌ای دریافت نکرده‌ام؛ البته قول‌هایی به ما داده‌اند و باید ببینیم چه اتفاقی می‌افتد. وزارت ورزش به ما قول‌هایی داده و قرار بود بابت مدال‌آوری، پاداشی دریافت کنیم. همچنین درباره پاداش پای سکو در مسابقات پاراآسیایی هم صحبت‌هایی شده بود. قرار بود این پاداش در همان ژاپن به ما پرداخت شود، اما من برگشته‌ام و هنوز هیچ مبلغی دریافت نکرده‌ام.» این شناگر مشهدی درباره چالش هایش بیان می کند: «هزینه‌های شخصی، هزینه رفت‌وآمد به اردوها واقعاً زیاد است. بخشی از اردوها در مشهد برگزار می‌شد و چون نزدیک بود، با اسنپ رفت‌وآمد می‌کردم؛ اما اردوهایی که در تهران برگزار می‌شد، هزینه بیشتری داشت. برای مثال، هزینه بلیت هواپیما را در نظر بگیرید. اگر خوش‌شانس باشید، شاید بتوانید یک بلیت تهران را با قیمت حدود ۱۰ میلیون تومان تهیه کنید که هزینه رفت‌وبرگشت آن حدود ۲۰ میلیون تومان می‌شود. من با چه میزان حقوقی باید این هزینه را پرداخت کنم؟ از طرف دیگر، هزینه مکمل‌ها، وسایل شخصی و لوازم شنا را هم دارم. واقعاً تأمین همه این هزینه‌ها از جیب شخصی سخت است.»
می خواهم قهرمان پارالمپیک شوم
درباره آرزوهایش برای آینده از او می پرسیم که می گوید: «دوست دارم در مسابقات پارالمپیک لس‌آنجلس ۲۰۲۸ مدال کسب کنم هدفم این است؛ اولین شناگر ایرانی باشم که در تاریخ پارالمپیک موفق به کسب مدال می‌شود.
 در حوزه تحصیل نیز علاقه ام رشته تربیت بدنی است، در دانشگاه فردوسی مشهد برای مدال‌آوران بازی‌های آسیایی امکان ثبت‌نام بدون کنکور وجود دارد، ان‌شاءا... بتوانم در همین رشته ادامه تحصیل بدهم».