سؤالی که برای ما اهمیت دارد، این است که تغییرات سیاسی در آمریکا، چه تغییری در سیاست‌های ایالات متحده در قبال ایران و جنگ کنونی ایجاد خواهد کرد؟ به نظر می‌رسد راهبرد جمهوری اسلامی ایران تا مرحله انتخابات میان‌دوره‌ای، مقاومت و پرهیز از توافق و ساختن پل پیروزی برای ترامپ بود. این راهبرد توانست از ترامپ عبرت‌سازی کند و نشان دهد ایران لقمه‌ای گلوگیر است و متجاوز را خفه و تبدیل به اردک لنگ و عبرت در تاریخ آمریکا می‌کند و کاری می‌کند که زین پس، هرگاه خیال حماقتی دیگر به سر کسی در کاخ سفید یا جای دیگری زد، با مرور این تجربه تاریخی و فضاحتی که بر اثر پیروی از نتانیاهو برای ترامپ و آمریکا خلق شد، به راحتی دست به انتخاب نزند. اما از این جا به بعد اگر ترامپ وارد دور جدیدی از تشدید نظامی شود، راهبرد ما باید «تشدید بیشتر در برابر تشدید» یا همان «مرد دیوانه‌تر» باشد.ما باید نشان دهیم هر رفتار متجاوزانه، مسئله ایران را برای متجاوز پیچیده‌تر و حل‎ناشدنی‎تر می‌کند، امکان توافق را از دسترس خارج می‌کند و اگر در وضعیت قبل از هر تشدید نظامی، شانسی برای مصالحه وجود داشت این شانس به صورت تصاعدی کاهش می‌یابد و در مقابل، احتمال دست زدن ایران به اقدامات پرریسک و غیرقابل کنترل چه در زمینه ساخت تسلیحات و چه آسیب رساندن به منابع و زنجیره‌های تامین با هدف گسترش و تعمیق درد اقتصاد جهانی به شکل تصاعدی افزایش می‌یابد.توانایی ایران در اعمال این راهبرد در طول جنگ ۴۰ روزه برای دشمن و همکاران آن معتبر شده و از سطح تهدید صرف خارج شده است. بنابراین تکیه بر این تهدید به‎خصوص بیان جزئیاتی از اهداف احتمالی ایران در کانال‌های انتقال پیام، ضروری و بازدارنده است و می‌تواند دشمن را مجاب کند که جنگ جدید برعکس محاسبه او، نه موجب کاهش ضرر و افزایش سود و دست برتر آمریکا در میز مذاکره برای توافق احتمالی، بلکه باعث افزایش ضرر و کاهش اعتبار و آبروی آمریکا خواهد شد و ضمنا هرگونه مذاکره و توافق را تا زمان نامعلومی متوقف خواهد کرد.