آتش‌بازی دوباره آقای گل تی‌تی‌ها
تراکتور روز گذشته موفق شد خیبر خرم‌آباد را ۲ بر صفر شکست دهد و به ناکامی‌های اخیر خود پایان ببخشد؛ اما ستاره بی‌چون‌وچرای این مسابقه کسی نبود جز امیرحسین حسین‌زاده که با به ثمر رساندن هر دو گل تیمش، نقش اول بازگشت تراکتور به مسیر پیروزی را ایفا کرد. نکته جالب این که حسین‌زاده پیش از آغاز این مسابقه هم به پاس تبدیل شدن به بهترین گلزن تاریخ باشگاه تراکتور، کفش طلای نمادینی را از سوی این باشگاه دریافت کرده بود تا شب ویژه او در تبریز از همان ابتدا رنگ‌وبوی متفاوتی داشته باشد. این مهاجم با دبل مقابل خیبر، هفتمین گل فصل خود در لیگ برتر را به ثمر رساند و بار دیگر به صدر جدول گلزنان بازگشت. حسین‌زاده در این فصل سه بار موفق به ثبت دبل شده و در مجموع ۱۵ مسابقه تراکتور، روی ۵۲ درصد گل‌های این تیم تأثیر مستقیم داشته است؛ آماری شامل هفت گل در لیگ برتر و دو پاس گل در لیگ نخبگان.

آرسن ونگر در آستانه ریاست فیفا
آرسن ونگر، سرمربی پیشین آرسنال، به‌عنوان یکی از جدی‌ترین گزینه‌های رقابت با جانی اینفانتینو در انتخابات ریاست فیفا مطرح شده است. این مربی فرانسوی ۷۷ ساله هنوز تصمیم نهایی خود را اعلام نکرده، اما پس از مذاکرات با چهره‌های بانفوذ فوتبال، بیش از گذشته به حضور در این رقابت نزدیک شده است. مخالفان اینفانتینو، شهرت جهانی، تجربه چند دهه‌ای و ارتباطات گسترده ونگر، به‌ویژه در آفریقا و آسیا را امتیازی مهم برای شکست رئیس فعلی فیفا می‌دانند. فعالیت خارج از ساختار یوفا هم می‌تواند حمایت فدراسیون‌های ملی بیشتری را برای او جلب کند. با این حال، محدودیت سنی باعث می‌شود ونگر در صورت پیروزی، تنها یک دوره چهار‌ساله امکان ریاست داشته باشد.
​​​​​​​
افاضلی لیگ را نمی‌بیند؟
هومن افاضلی، مربی تیم ملی، در حاشیه مراسم بزرگداشت حسن حبیبی، پیشکسوت فوتبال ایران، درباره پوست‌اندازی و جوان‌گرایی در تیم ملی صحبت کرد و مدعی شد فوتبال ایران بازیکنان جوان باکیفیت و باتجربه کافی در اختیار ندارد. او همچنین تأکید کرد جوان‌ها باید ابتدا در فوتبال باشگاهی بدرخشند و تجربه کسب کنند تا بتوانند جای بزرگان را بگیرند. اما سؤال این جاست که آیا افاضلی مسابقات لیگ برتر را دنبال می‌کند؟ در همین فصل بازیکنان جوانی مثل عباس کهریزی، مهدی مهدوی و... با وجود سن پایین، نمایش‌های درخشانی داشته‌اند و بارها توانایی‌هایشان را به رخ کشیده‌اند. این دو تنها نمونه‌هایی از استعدادهای پرتعداد فوتبال ایران هستند که می‌توانند در فهرست تیم ملی جایی داشته باشند. شاید مشکل اصلی، کمبود استعداد نباشد،بلکه کم‌توجهی به همین استعدادها باشد.