مخاطب گرامی، دیدن این که برادرتان در چنین وضعیت روحی عمیقی قرار دارد بسیار سنگین و نگران کننده است. چند راهکار برای برخورد با این شرایط پیشنهاد می‌شود:
1. درک ماهیت انزوا(چرا حرف نمی زند؟)
وقتی فردی پس از یک شوک عاطفی یا روانی دچار سکوت می‌شود معمولا به یکی از دلایل زیر است:
*استراتژی دفاعی| مغز برای محافظت از خود در برابر درد بیشتر فرد را در حالت خاموشی یا انزوا قرار می‌دهد.
*تخلیه انرژی روانی| فرایند بهبود و اثرات داروها گاهی باعث می‌شود فرد انرژی کافی برای تعامل اجتماعی یا حتی صحبت کردن نداشته باشد.
*افسردگی شدید| سکوت و بی‌تفاوتی یکی از نشانه‌های اصلی افسردگی است.
2. نحوه برخورد شما با ایشان(چه بگویید و چه نگویید)
*فشار نیاورید| از جملاتی مثل «چرا حرف نمی‌زنی؟»، «باید خودت را جمع و جور کنی» یا «همه چیز تمام شد» و... پرهیز کنید. این جملات باعث احساس گناه و انزوای بیشتر می‌شود.
*حضور بی‌خطر| گاهی اوقات بودن در کنار فرد بدون نیاز به صحبت کردن بسیار ارزشمند است. می‌توانید بگویید نمی‌خواهم چیزی بگویی فقط می‌خواستم بدانی من این جا هستم و هروقت بخواهی شنوای تو هستم.
*تایید احساسات| اگر کلامی گفت، حتی اگر ناامیدی بود آن را سرکوب نکنید. به جای «نگو این حرف ها رو» بگویید «درک می‌کنم که چقدر برایت سخته.»
3. بررسی روند درمان
از آن جایی که ایشان تحت نظر روان‌پزشک است این موارد را بررسی کنید:
*اثرات جانبی دارو| برخی داروها ممکن است اثرات خاص خود مانند خواب آلودگی یا بی‌تفاوتی یا کندی کلام و...داشته باشد. حتما این موضوع را با پزشک او در میان بگذارید.
*ترکیب دارو و روان‌درمانی| دارو فقط علایم شیمیایی را کنترل می‌کند. برای بازگشت به زندگی و یادگیری مهارت‌های مقابله با بحران، روان‌درمانی بسیار حیاتی است. کمک از یک روان‌شناس را در کنار دارو فراموش نکنید.
4. مراقبت از خودتان
مراقب باشید که در مسیرکمک به ایشان خودتان دچار فرسودگی نشوید.