چندی پیش در ستون یادداشت روز خراسان، متنی با عنوان «امتیاز بزرگ، حفظ بقا» مسئله این نیست! منتشر شد که توضیح می‌داد نگاه امیدوارانه به دشمن تا چه اندازه اشتباه است و چرا دشمن با امتیاز گرفتن از ایران، از ما دست برنمی‌دارد. حالا و پس از پیام رهبر معظم انقلاب و تاکید دوباره ایشان بر همین امر، باید به آن ساده‌لوحانی که فکر می‌کنند می‌توان با امتیازدادن به دشمن قداره‌کش، او را از دشمنی منصرف ساخت، توضیح دهیم که این راهبرد درواقع بازدارندگی کشور را تضعیف می‎کند و دشمن را در حملات و فشار بیشتر جری‌تر می‌سازد.  منطقی که می‌تواند دشمن را عقب براند و بازدارندگی را احیا کند، منطق زور و اعمال اراده به دشمن در سطح راهبردی و معقول است.
 راهبردی که در هشت ماه گذشته، انواع شکست‌ها را به دشمن تحمیل کرده است. در این راهبرد، ایران در زمان لازم با قدرت و صلابت جنگیده و توانسته دشمن را در راه رسیدن به اهدافش به شکست بکشاند؛ در زمان لازم نیز با همین منطق زور، از دشمن امتیاز سیاسی بگیرد. 
در این‎جا مذاکره به معنای درخواست امتیاز یا دادن امتیازهای مورد خواست دشمن نیست؛ بلکه به معنای تحمیل اراده سیاسی از پی تحمیل پیروزی نظامی است. یعنی وقتی میدان پیروز شده و در عرصه نظامی-راهبردی، دشمن عقب زده شده، امتیاز سیاسی کسب می‌شود.  این فرایند هم باید در مسیر بازدارندگی باشد. یعنی به افزایش قدرت ایران منجر شود و نه معامله عناصر قدرت؛ برای همین است که اصل حاکمیت ایران بر تنگه هرمز یا عناصر اساسی پرونده هسته‌ای اساسا در میز مذاکره مورد بحث قرار نگرفته و نخواهد گرفت. بلکه فقط قرار است این عناصر تقویت شود یا امتیازات بیشتر از دشمن شکست خورده در عرصه راهبردی گرفته شود.
 در این نگاه، ایران با دادن امتیاز بیشتر، نمی‌تواند بازدارندگی ایجاد کند؛ بلکه با اراده قوی‌تر و تقویت عناصر قدرت است که می‌توان بازدارندگی حداکثری را احیا کرد.