کاروان ایران در بازی‌های پاراآسیایی ۲۰۲۶ ناگویا با افتی محسوس مواجه شد و با کاهش تعداد مدال‌های طلا از ۴۴ به ۲۶ مدال، از رتبه دوم در دوره گذشته به جایگاه ششم سقوط کرد. بررسی دلایل این ناکامی نشان می‌دهد که تغییرات ساختار مسابقات، در کنار ضعف‌ها و مشکلات آماده‌سازی، از عوامل مؤثر بر این نتیجه بوده‌اند. یکی از مهم‌ترین عوامل، حذف دو رشته شطرنج نابینایان و کم‌بینایان و پاراقایقرانی از جدول مسابقات بود؛ رشته‌هایی که ایران در دوره گذشته در آن‌ها ۲۰ مدال از جمله ۶ طلا کسب کرده بود. علاوه بر این، ادغام برخی کلاس‌های مهم پارادوومیدانی، شرایط را تغییر داد و شانس مدال‌آوری ما نیز کاهش یافت. این گونه مهندسی بازی ها توسط کشورهای میزبان اتفاقی جدید نیست و این بار هم هدف ژاپنی ها، نایب قهرمان دوره قبل یعنی ایران بود. برآوردها نشان می‌دهد که کاروان ایران در نتیجه این تغییرات، بین ۱۲ تا ۱۵ مدال طلا و درمجموع حدود ۳۰ مدال را از دست داده، نکته جالب این جاست که اگر یک کشور همین تعداد مدال را کسب می کرد می توانست در جایگاه نهم جدول مدالی قرار بگیرد. با این حال، تمام دلایل افت ایران را نمی‌توان به عوامل بیرونی نسبت داد. حدود ۷۵ درصد ظرفیت مدال‌آوری کاروان به سه رشته پارادوومیدانی، پاراشنا و پاراتکواندو وابسته است و افت عملکرد در یکی از این رشته‌ها تاثیر زیادی در جایگاه مدالی کاروان می گذارد
در مقابل، کشورهایی مانند هند و ژاپن با سرمایه‌گذاری در رشته‌های متنوع‌تر، ظرفیت‌های بیشتری برای کسب مدال ایجاد کرده‌اند. پیشرفت رقبایی مانند ازبکستان با ۴۵ طلا و هند با ۳۰ طلا نیز چشمگیر بود.
کسب ۳۶ مدال نقره نیز نشان می‌دهد که ناکامی در فینال‌ها، به‌ویژه در رشته‌های رزمی و تیمی، یکی دیگر از موضوعات نیازمند بررسی است.
 سقوط چهارپله‌ای ایران در ناگویا، زنگ خطری برای ورزش پارالمپیک کشور بود و باید توجه داشت که اتکا به چند ورزشکار شاخص و ظرفیت‌های سنتی، دیگر برای حفظ جایگاه ایران در ورزش پاراآسیایی کافی نیست.