درشرایطی که جامعه با فشارهای مختلف دست‌وپنجه نرم می‌کند،تقلا و دعوای تیم‌های داخلی(به‌خصوص پرسپولیس) برای کسب سهمیه آسیا عجیب وتا حدی غیرقابل‌درک به نظرمی‌رسد. تیم‌های متمول ما اخیرا حتی مقابل رقبای نه‌چندان قدرتمند اردنی واماراتی هم ناکام مانده‌اند. یادمان نرفته فصل پیش استقلال دریک بازی۷گل ازتیمی نه‌چندان مطرح که مهره خاصی هم نداشت خورد تا سنگین‌ترین شکست تاریخ باشگاهش ثبت شود. نکته بعدی این است که با توجه به شرایط کشور، شاید بازیکنان خارجی دیگرتمایلی برای بازی کردن درایران نداشته باشند؛موضوعی که طبیعتا کارنمایندگان ما در آسیا را سخت‌ترمی‌کند. این یعنی نمایندگان ما احتمالا حتی ازسالیان گذشته که با وجود هزینه‌های زیاد ،نتیجه هم نگرفتند ضعیف‌ترروانه مسابقات خواهند شد. البته نمی‌توان کتمان کرد که حضوردررقابت‌های آسیایی ازلحاظ مالی برای باشگاه‌ها می‌تواند سودآورباشد، اما وقتی حتی یک ورزشگاه استاندارد برای میزبانی آبرومندانه دراختیارنداریم، این جنگ ودعوا برای رسیدن به آسیا چه توجیهی دارد؟آیا این سهمیه‌خواهی صرفا فرستادن نمایندگان ایران به مسلخ تیم‌های تا دندان مسلح عربی نیست تا ضعف‌های زیرساختی ما بیشتربه رخ کشیده شود؟اما اگردقیق‌ترنگاه کنیم، متوجه می‌شویم پرسپولیس چرا این‌قدردنبال آسیاست. سهمیه برای مدیران حکم برگ برنده را دارد: پوشاندن ضعف‌های ساختاری با یک دستاورد ظاهری. وقتی تیم درلیگ سهمیه می‌گیرد، فشاررسانه‌ای کمترمی‌شود ومی‌توان فصل را «قابل قبول» قالب کرد؛ حتی اگرباشگاه درگیر بحران مالی وبی‌ثباتی فنی باشد.حالا در تازه‌ترین پرده ازاین نمایش تلخ، روزگذشته رسما اعلام شدکه باشگاه سپاهان موفق به دریافت مجوزحرفه‌ای نشده ونمی‌تواند درمسابقات لیگ قهرمانان آسیا۲شرکت کند.هرچند برخی مدعی هستند خود مالک سپاهانی‌ها یعنی وزارت صمت هم چندان ازاین موضوع ناراحت نیست چون دیگرامکان تیم‌داری را ندارد. با این تفاسیر، فرصت به تیم‌هایی چون پرسپولیس،گل‌گهرو چادرملو رسیده تا برای این سهمیه دندان تیزکنند. درنهایت باید پذیرفت با این اوضاع ساختاری، آسیا برای فوتبال ما فعلا چیزی جزیک تورنمنت تشریفاتی نیست.