لیگ امسال که با نیمکت‌های تمام ایرانی در اوج هیجان بود برای بازی‌های دوستانه تیم ملی و البته حضور فاجعه‌بار تیم ملی امید در ناگویا تعطیل شده بود بالاخره از سر گرفته شد و در مهم‌ترین روزش قرمزهای پایتخت در یک بازی برتر که البته توام با ضعف عجیب در خط دفاعی بود با سه گل مقابل نفت آبادان ته جدولی برنده شدند تا با یک بازی کمتر نسبت به تراکتور در جایگاه دوم جدول باشند و البته حسرت باخت لحظه آخری در بازی با تیم صدرنشین را بخورند. اتفاقات جالب این بازی اولین کاپیتانی نیازمند در پرسپولیس، حضور یک مدافع 17 ساله، ادامه درخشش بیفوما، گلزنی اورونوف بعد از مدت‌ها، بازی درخشان خدابنده‌لو و البته بازی ضعیف ابرقویی بود. 

چهره‌های ویژه قرمزها در روز پیروزی
تماشای بازی در ورزشگاه شهدای شهر قدس این امکان را می‌داد که آرایش هر دو تیم را دقیق ببینیم، قرمزها با آرایش پایه 4 دفاع، دو هافبک دفاعی، دو وینگر و حضور عمری پشت سرگیف به بازی آمدند. عمری در این بازی نتوانست مکمل خوبی باشد؛ سرگیف یک پاس گل خوب داد، بیفوما هم گل زد، هم پنالتی گرفت و هم یک موقعیت صددرصدی را از دست داد. اما در نیمه اول قرمزها دو چهره درخشان داشتند؛ اولی نیازمند که موقعیت عالی حریف را با پا دفع کرد و دومی خدابنده‌لو که خوب بازی سازی کرد و ثابت کرد بی‌دلیل دو فصل پشت سروش رفیعی مانده بود. محبی هم دونده بود و حتی یک موقعیت گل حتمی را برای هم تیمی‌هایش فراهم کرد. در نیمه دوم اما تیکدری هم دوندگی بالایی داشت اما روی گل حریف کرنر بی‌دلیلی داد. ابرقویی و زارع بازهم روی ارسال‌های هوایی موقعیت دادند و لطیفی‌فر هم در هر دو نیمه تا لحظه تعویض نمایش ضعیفی داشت. 
نفت تیمی که نمی‌ترسید 
اما از محمد نوری که تیمش مدعی اول سقوط است در هیچ کدام از دقایق بازی تیمش را عقب نکشید؛ دنبال ضدفوتبال و تساوی حداقلی نبود. جالب این‌که بیشتر موقعیت‌های قرمزها تا حدود دقیقه 70 روی ضدحمله ایجاد شد که نفت بسیار  در برابر سرعت انتقال توپ، بازی سازی و حرکات ویرانگر قرمزها ضعف داشت. جالب این‌که تیم آبادانی روی ارسال‌های هر دو نیمه خطرناک ظاهر شد؛ برای همین بازی به‌طرز جالبی ظرفیت این را داشت که اگر قرمزها قدر موقعیت‌ها را می‌دانستند با تفاضل گل بیشتری تمام شود و از طرفی حتی به تساوی مثلا دو بر دو کشیده شود. اما آن‌چه تعیین‌کننده بود تعویض‌های تارتار بود. 
ورق بازی برگشت 
بازی تا حدود دقیقه 70 ریتم مشخص و توام با نوعی بالانس داشت که طی آن پرسپولیس میدان‌داری می‌کرد؛ قدر فرصت‌ها را نمی‌دانست، نفت روی ارسال‌ها خطر ایجاد می‌کرد و هر دو تیم ممکن بود براساس اتفاقات بازی به نتیجه دلخواه برسند. به‌ویژه قرمزها از دقیقه 53 که با گل علیپور از روی نقطه پنالتی میل پرسپولیس هم کمتر شد و نفت بالا کشید. اما تغییر سیستم از آرایش اولیه به 442 و به‌ویژه حضور همزمان شهرآبادی کنار علیپور و فرارهای اورونوف باعث شد پرسپولیس فوتبال را به حریف دیکته کند و بالاخره اورونوف 10 دقیقه بعد از حضور در زمین و درحالی‌که چند دقیقه قبل با یک پاس عجیب روبه عقب حریف را صاحب موقعیت کرده بود، این‌بار به نمایشی که همیشه از او انتظار داشتیم برگردد و روی همکاری جالب با محبی گل سوم را بزند تا فشار زیادی که در این فصل روی او بود و حتی باعث شد از ترکیب تیم ملی کشورش خط بخورد از او برداشته شود. 
​​​​​​​
در حاشیه 
آفرین به علیپور 
از شروع نیمه دوم و با آمدن علیپور، بازوبند کاپیتانی به او رسید؛ دقیقه 80 بود که در یک صحنه خاص بازیکن نفت با یکی از پرسپولیسی‌ها درگیری کوچکی داشت که با واکنش سکوها مواجه شد و یکی از معدود لحظاتی رخ داد که در این بازی از روی سکو الفاظ نامناسب به گوش رسید اما علیپور خیلی فوری راه و رسم کاپیتانی را به‌جا آورد و از هواداران تیمش خواست به بازیکن حریف توهین نکنند؛ اتفاقی جالب که نشان می‌دهد گلزن قرمزها که حالا در مسیر رکوردشکنی هم هست شایسته کاپیتانی است.        ‌